Pieter (76) had nog nooit een instrument gespeeld. Tot hij zich vorig jaar opgaf voor het Nieuw Talent Orkest (NTO) van Amateurkunst033. Inmiddels speelt hij in het HaFa Startorkest en zit hij op klarinetles bij Scholen in de Kunst.
"Bij Scholen in de Kunst, in het Eemhuis in Amersfoort, deed ik een schildercursus en twee medecursisten hadden een jaar of twee geleden al over het Nieuw Talent Orkest verteld, maar ik dacht er verder niet zo over na. Tot ik stopte met schilderen. Toen kwam ik via via weer met het orkest in aanraking.
Ik heb altijd al een instrument willen bespelen. Vroeger had mijn moeder, die jong weduwe was, het geld er niet voor. En tegen de tijd dat ik zelf het geld had, had ik er de tijd niet voor. Ik ben ooit aan pianolessen begonnen, halverwege de dertig, maar dat lukte niet meer: twee handen synchroniseren, dat ging niet. Dus ik dacht, als ik nu de stap niet waag, doe ik het nooit meer."
"Ik raakte eerst even compleet van slag in een orkest: je moet je oren en je vingers helemaal anders zetten. Dat is een aparte discipline en dat was wennen in het begin. In een orkest moet je ook extra naar elkaar luisteren.
En smokkelen kun je vergeten: je moet echt vanaf de partituur spelen. Ik ben heel erg geneigd om buiten de lijntjes te kleuren — dat heb ik mijn hele leven gedaan — maar dat kan niet als je in een orkest speelt, anders klinkt het niet meer. Dan wordt het een zooitje."
"Omdat alleen spelen en oefenen niet hetzelfde is als muziek maken met een heleboel andere mensen. Ik vind het gewoon veel leuker om het met een groep te doen. Je moet extra je best doen, maar je moet vooral allemaal extra naar elkaar luisteren.
Waarom zou je de makkelijkste weg kiezen, als je de rest van je leven ook niet de makkelijkste weg hebt gekozen? En de klarinetlessen zijn gewoon heel leuk. Ik zit er ook voor mijn lol. Dat heb ik ook altijd als regel aangehouden: het moet wel leuk zijn."
"De lol die ik erin heb. Ik ben al zeven jaar met pensioen en dan ben je de routine kwijt. Maar dit geeft een doel en een uitdaging: volgende week moet je er weer naartoe, en dan wil je niet voor schut staan. Ik heb ook een dieptepunt gehad: kort nadat ik begon, kreeg ik een hartritmestoornis, kon ik nauwelijks blazen en moest ik een paar keer het ziekenhuis in. Ik heb drie weken helemaal niet geblazen, ik zag het even niet meer zitten.
Toen dacht ik: ga ervoor, probeer het nog één weekend. En verdomd, het lukte. Toen begon het vuurtje weer te branden, en een paar weken later speelde ik het slotconcert van het seizoen mee. Dat was een eyeopener: 25 of 30 mensen die een half jaar eerder nog geen noot konden spelen."
"Dat je nooit te oud bent. Ik word over een paar maanden 77, en ik leer niet meer zo snel als op mijn twintigste. Maar als je voor jezelf dingen blijft verzinnen en creëren, dan blijf je bij de tijd. Het trekt je eruit, je komt onder de mensen, je hebt een uitdaging. Wat moet je anders? Thuis zitten niksen? Ik kwam vroeger al uit een creatieve hoek, bij de omroep, en dit is weer een voortzetting daarvan, met een instrument."
"Mijn onderbuurman is 86 en speelt elke dag nog piano en vroeg of ik niet mee wilde doen. Dus misschien doen we rond de kerst een keer iets samen. Dat lijkt me hartstikke leuk. Ik speel liever in een kleiner ensemble spelen dan in een grote harmonie. Je moet ook realistisch blijven in relatie tot je leeftijd. Dus dit is misschien wel de perfecte combinatie."
